Menu

Participatie

Het is pas januari, maar toch heb ik het gevoel dat ik al 1 woord kan noemen wat gaat meedingen naar het woord van het jaar: participatie. Een mooi woord, met wellicht een nog mooiere betekenis. Participatie betekent meedoen, deelnemen. Plak daar het woord samenleving achter en je hebt een over een samenleving waarin iedereen meedoet. Of liever gezegd….mee zou kunnen doen……

Onlangs ben ik de 30 gepasseerd en heb een vaste baan waardoor ik al 5 jaar geen WAJONGER meer ben. Ik heb sinds juli 2013 MoTimVation opgericht, een eigen coachpraktijk als 2e baan. Daarnaast woon ik volledig zelfstandig in een regulier appartement. Ik ontvang geen hulp in huishouding of thuiszorg en heb geen PGB. Tot slot rijd ik nu bijna 7 jaar auto, waarvan de laatste 2 jaar als eigenaar. Ik heb dus ook geen bemoeienis meer met logge instanties als UWV!

Had ik veren over en besluit ik die maar in mijn eigen achterste te steken? Geenszins. Hoewel ik bijzonder trots ben op mijn situatie, realiseer ik mij dat ik daarbij ook de wind mee heb gehad. Bijvoorbeeld door geweldige en krachtige ouders en een fantastische broer. Lieve familie en vrienden en geweldige collega’s,  Bovenstaand stukje is bedoeld om aan te geven dat ik weet wat 100% integreren vanuit 100% arbeidsongeschikt is. Ik mag mij met recht ervaringsdeskundige noemen in maatschappelijke integratie. Voor mij is de participatiewet al jaren een feit…maar dan als minimale norm!

De participatiewet verdient nadere beschouwing. Ik denk dat een baan invullen door 125.000 mensen met een arbeidshandicap makkelijker gezegd is dan gedaan. Iets waar met name de politiek niet  realistisch naar kijkt.  Zo vraag ik mij af:  hoe je kunt spreken van een participatiewet, als  het OV in 2030 pas toegankelijk hoeft te zijn? Participatie is een tweerichtingsweg!

Geloof mij, als je afhankelijk bent van de taxi kun je maar zelden echt carrière maken. Je zit vast aan voorspelbare banen met voorspelbare arbeidstijden. Een uitgelopen vergadering is pech voor je en voor 08u beginnen? Vergeet het maar! Chauffeurs hebben vaak maling aan je afspraken en Jungle Book stickers op de ramen van de taxi geven geen volwassen uitstraling naar werkgevers.

Dus politiek en UWV: neem de doelgroep serieus en vertrouw dan niet op de rolstoeltaxi! Ik kan gelukkig autorijden, maar dat kan lang niet iedereen met het handicap. Dus als de politiek mensen (terecht) wil verplichten te gaan werken, dan moeten de voorzieningen gelijke tred houden. Ik zou het al een mooi begin vinden als de NS de assistentieaanvraag tot een uur van te voren terugdringt. Dan zijn ze een beter alternatief dan ‘ het busje’ . Laatst kon ik gelukkig bewijzen dat ik een aanvraag had gedaan en plots zat ik  binnen 2 minuten in de trein.  3 uur lijkt dus meer gemakzucht dan noodzaak en een uur moet dus haalbaar zijn lijkt me. Dus:  dames en heren van de NS…wat wordt jullie aandeel in de participatiewet? Ik ben beschikbaar voor advies en positief kritische blik.

Daarnaast moeten de buschauffeurs ALTIJD mensen met een handicap meenemen. De kans dat je geweigerd wordt, is nu te groot om op vervoer voor werk te rekenen. Waar dat echt niet kan, moeten er betrouwbare taxi’s tegen OV tarief gaan rijden. Het is ambitieus maar dan werk je als overheid en bedrijfsleven actief aan de participatiewet. Je ontneemt mensen met een beperking daarmee namelijk een excuus om niet te participeren.

Natuurlijk kan ik ook heel wat schrijven over de rol van het UWV en hoe je daaraan te ontworstelen, maar dan zou de blog heel erg lang worden. Wellicht een mooi onderwerp voor een volgende blog. Ik vind het nu belangrijker om nog even een kritische blik te werpen op de doelgroep van de participatiewet.

Want, laten we eerlijk zijn: onder mensen –en dus ook- (arbeids)gehandicapten  zijn  een hoop mensen die zich graag verschuilen achter beperkingen. Helaas zit er soms een rolstoel in de weg, maar een behoorlijk deel moet naar mijn mening een schop onder de kont hebben! Er is te weinig oog voor gewenste mentaliteit. Ik doel dan op het vermogen jezelf als gelijke te durven zien en afstand te nemen van de rol als slachtoffer door je handicap of andere problemen. Ik weet het, je vindt makkelijk gehoor bij de maatschappij in je rolstoel, je moeilijke loopje of je blindengeleide hond, maar daarin schuilt het gevaar… Want je gaat er makkelijk naar handelen en naar leven!

Ik kreeg laatst ruzie toen ik aan iemand vroeg: ben je gehandicapt of motorisch uitdagend? Er werd mij verweten dat ik de spot dreef met beperkingen. Ik vond de reactie mooi, omdat ik precies bereikte wat ik wilde. Het toonde namelijk aan dat de mindset over je eigen beperkingen allesbepalend is voor je kans van slagen in het leven. Dat geldt overigens voor iedereen.  Aantoonbare handicap of niet. Wie meegaat in zieligheid, breekt zichzelf af.

Ik zie mijzelf eerder als motorisch uitdagend (ook al heb ik het ook best weleens gehad met mijn uitdagingen).  Maar ja, ook hier: iedereen kent dat gevoel over iets in het leven weleens)
Motorisch uitdagend klinkt als woordgrapje, maar het is een mindset en manier van leven. Soms heb ik uitdagingen aan te gaan waarbij ik hulp nodig heb van anderen. Maar ik besef mij ook dat anderen (zonder stoel) net zo goed uitdagingen hebben aan te gaan.

Door te denken in uitdagingen is de kloof tussen mij als “invalide” en de “gewone” mensen vrijwel helemaal verdwenen en moet ik zeggen dat mijn problemen niet per definitie groter zijn dan iemand met depressies, drugs, problemen met kinderen, seksueel misbruik, agressie of gewoon een chronisch gebrek aan zelfvertrouwen. Vaak ben ik zelf blij dat ik “maar” in een rolstoel zit.  Ik heb zelfs geleerd dat mooie, succesvolle mensen, waaraan alles lijkt te kloppen uitdagingen hebben. Zij hebben de uitdaging kwetsbaar te mogen zijn. Dat is misschien wel de meest onderschatte uitdaging van allemaal, omdat dit geen gehoor vind in de maatschappij.

Langs welke wet je ook op de werkvloer terecht komt: zolang je jezelf als anders blijft zien,  zal je nooit echt integreren. Dit staat volledig los van de aard van je handicap. Het zegt alles over het beeld wat je over jezelf hebt en wat jij je laat vertellen door je omgeving.

Zeg vanaf nu: “ik ben (motorisch/visueel/auditief of anderszins) uitdagend” en schrap het woord handicap. Handicap is passief en zielig. Uitdaging is gericht op het overwinnen van problemen die je samen aan kunt gaan.  Als je zo gaat denken, leer je ook je eigen meerwaarde ontdekken en kun je ook betekenisvol zijn voor anderen.  Anderen die net zo goed uitdagingen hebben aan te gaan, op vier wielen of op twee voeten…het maakt niet uit!  Je zal dan ook zien dat mensen je niet meer ondersteunen omwille van je handicap, maar omdat er een gezonde wisselwerking is.

Je verantwoordelijkheid nemen in een wereld waar geen excuus meer is om je te verschuilen achter beperkingen. DAT is participatie in optima forma!